eindelijk weer rust

Sjaal om, wanten aan.
Ik sla de deur achter mij dicht. De ijzige wind slaat me in het gezicht. Met stevige passen loop ik weg. Ik trek me weg uit de drukte en de chaos van thuis. Met elke stap die ik zet, wordt het rustiger in mijn hoofd. De wind lijkt elke gedachte uit mijn hoofd te waaien. Lopen is het enige wat nog telt. De ondergaande zon laat mijn rode haar opgloeien tot goud. Een windvlaag zorgt er voor dat ik even helemaal niets meer zie. Met mijn hand haal ik mijn haar uit mijn gezicht en loop ik verder. Een opvliegende eend verraad mijn aanwezigheid. Steeds verder ben ik van huis. Totdat al mijn zorgen weg zijn en ik alleen nog maar luister naar het water wat tegen de kade klotst.
Met de zon in mijn rug loop ik terug. De laatste zonnestralen van de dag verwarmen de achterkant van mijn benen. Mijn tenen zijn nu zo koud dat ik ze niet meer voel. Maar het maakt niet uit. Er is rust in mijn hoofd sinds een hele lange tijd.